سیاست سرقت ادبی

این نشریه با هرگونه سرقت ادبی (Plagiarism)، استفاده بدون استناد از آثار دیگران، انتشار تکراری و سایر اشکال سوءرفتار علمی مخالف است و رعایت اصول امانت‌داری علمی و اخلاق پژوهش را برای تمامی نویسندگان الزامی می‌داند.

تعریف سرقت ادبی

سرقت ادبی به استفاده از ایده‌ها، متن، داده‌ها، تصاویر، جداول، نتایج یا سایر دستاوردهای علمی متعلق به دیگران بدون استناد مناسب یا بدون رعایت حقوق مالکیت فکری گفته می‌شود.

سرقت ادبی می‌تواند به شکل‌های مختلفی رخ دهد، از جمله:

• کپی‌برداری مستقیم از متن بدون ذکر منبع؛

• استفاده از ایده‌ها، نتایج یا داده‌های دیگران بدون ارجاع مناسب؛

• ترجمه و انتشار مطالب دیگران بدون استناد به منبع اصلی؛

• استفاده بدون مجوز از تصاویر، جداول، نمودارها یا سایر محتوای دارای حق نشر؛

• بازنویسی مطالب دیگران بدون ارجاع مناسب؛

• انتشار مجدد بخش قابل‌توجهی از یک اثر قبلی بدون اعلام و استناد؛

• ارسال یا انتشار هم‌زمان یک مقاله در چند نشریه.

بررسی اصالت مقالات

نشریه ممکن است مقالات ارسالی را از نظر اصالت، مشابهت متنی و احتمال سرقت ادبی بررسی کند. این بررسی می‌تواند در مرحله ارزیابی اولیه، داوری یا حتی پس از انتشار مقاله انجام شود.

میزان مشابهت به‌تنهایی معیار قطعی برای اثبات سرقت ادبی نیست؛ زیرا برخی تشابهات ممکن است ناشی از اصطلاحات تخصصی، عبارات استاندارد، نام‌های علمی، روش تحقیق، منابع یا سایر موارد مجاز باشد. تصمیم‌گیری نهایی بر اساس بررسی محتوای مشابه و شرایط هر مقاله انجام خواهد شد.

مسئولیت نویسندگان

نویسندگان مسئول اطمینان از اصالت مقاله و صحت تمامی استنادها هستند. نویسندگان باید منابع مورد استفاده را به‌صورت دقیق و کامل ذکر کنند و از ارائه مطالب دیگران به‌عنوان اثر خودداری نمایند.

در صورت استفاده از مطالبی که تحت مالکیت فکری اشخاص یا سازمان‌های دیگر قرار دارند، نویسندگان مسئول دریافت مجوزهای لازم و رعایت شرایط استفاده از آن مطالب هستند.

موارد مشکوک پیش از انتشار

اگر در مرحله بررسی یا داوری، شواهدی از سرقت ادبی یا سایر تخلفات علمی مشاهده شود، نشریه می‌تواند فرآیند بررسی مقاله را متوقف کرده و از نویسندگان توضیح یا مستندات درخواست کند.

در صورت تأیید تخلف، نشریه می‌تواند مقاله را رد کرده و حسب مورد موضوع را مطابق با اصول اخلاق نشر پیگیری کند.

موارد کشف‌شده پس از انتشار

چنانچه پس از انتشار مقاله، شواهد معتبر درباره سرقت ادبی یا سوءرفتار علمی به دست آید، نشریه موضوع را بررسی خواهد کرد.

در صورت تأیید تخلف، بسته به شدت و ماهیت آن، نشریه می‌تواند اقدامات لازم از جمله:

• انتشار Correction؛

• انتشار Expression of Concern؛

• بازپس‌گیری مقاله (Retraction)؛

• اصلاح وضعیت و اطلاعات مقاله؛

• اطلاع‌رسانی به افراد یا نهادهای مرتبط، در صورت ضرورت و مطابق با مقررات قابل اعمال

را انجام دهد.

رعایت اصول اخلاق نشر

نشریه در بررسی موارد ادعایی سرقت ادبی، اصول بی‌طرفی، محرمانگی، انصاف و شفافیت را رعایت می‌کند. صرف وجود درصدی از مشابهت متنی، بدون بررسی محتوایی و شرایط مقاله، به‌تنهایی به منزله اثبات سرقت ادبی نخواهد بود.

هدف این سیاست، حمایت از حقوق مالکیت فکری، حفظ تمامیت علمی مقالات و ارتقای اعتماد جامعه علمی به فرآیند انتشار است.