زبان‌های برنامه‌نویسی تکاملی به‌عنوان یکی از رویکردهای نوین در حوزه مهندسی نرم‌افزار و علوم کامپیوتر، تلاشی برای پاسخ‌گویی به پیچیدگی‌های روزافزون سیستم‌های نرم‌افزاری و نیاز به سازگاری، انعطاف‌پذیری و خودبهبودی در فرآیند توسعه نرم‌افزار محسوب می‌شوند. در مقدمه این پژوهش، بیان می‌شود که زبان‌های برنامه‌نویسی سنتی عمدتاً ایستا بوده و تغییرات آن‌ها وابسته به مداخلات انسانی و چرخه‌های توسعه از پیش‌تعریف‌شده است، در حالی‌که محیط‌های محاسباتی مدرن نیازمند زبان‌هایی هستند که بتوانند همگام با تغییر شرایط، تکامل یابند. هدف اصلی این مقاله مروری، بررسی مفهوم زبان‌های برنامه‌نویسی تکاملی، تبیین مبانی نظری آن‌ها و تحلیل نقش آن‌ها در آینده مهندسی نرم‌افزار است، به‌گونه‌ای که دیدگاهی جامع برای پژوهشگران و دانشجویان این حوزه فراهم شود. روش انجام این پژوهش بر پایه مطالعه تحلیلی و مروری منابع علمی معتبر در زمینه تکامل زبان‌های برنامه‌نویسی، الگوریتم‌های تکاملی، برنامه‌نویسی ژنتیکی و ارتباط این مفاهیم با هوش مصنوعی و یادگیری ماشین است. در این چارچوب، مفاهیم کلیدی استخراج، دسته‌بندی و در قالب یک ساختار منسجم ارائه شده‌اند تا روند تحول، ویژگی‌ها و معماری زبان‌های تکاملی به‌صورت نظام‌مند بررسی شود. یافته‌های این مقاله نشان می‌دهد که زبان‌های برنامه‌نویسی تکاملی با تکیه بر مفاهیمی نظیر انتخاب، جهش و سازگاری، قادرند خود را با نیازهای متغیر پروژه‌ها، بازخورد کاربران و شرایط محیطی تطبیق دهند. همچنین مشخص شد که استفاده از الگوریتم‌های ژنتیک، برنامه‌نویسی ژنتیکی و حتی شبکه‌های عصبی، نقش مهمی در تحقق قابلیت‌های تطبیقی این زبان‌ها ایفا می‌کند. در نتیجه‌گیری، می‌توان بیان کرد که زبان‌های برنامه‌نویسی تکاملی پتانسیل بالایی برای تحول آینده توسعه نرم‌افزار دارند، هرچند چالش‌هایی مانند پیچیدگی محاسباتی، مسائل امنیتی و پذیرش توسط جامعه برنامه‌نویسان همچنان پابرجاست. با این حال، توجه پژوهشی و صنعتی به این حوزه می‌تواند مسیر را برای شکل‌گیری نسل جدیدی از زبان‌های هوشمند و خودتکاملی هموار سازد.

زبان برنامه‌نویسی تکاملی هوش مصنوعی یادگیری ماشین برنامه‌نویسی ژنتیکی سازگاری نرم‌افزار