Hamayesh Arwin Alborz همایش آروین البرز ETSJR فصلنامه نوآوری در مهندسی و فناوری | ETSJR 1 3 2025 10 11 تأثیر معماری نرم‌افزار مبتنی بر میکروسرویس‌ها بر کارایی و مدیریت پروژه‌های نرم‌افزاری در سازمان‌های بزرگ: یک تحلیل چندمعیاره تأثیر معماری نرم‌افزار مبتنی بر میکروسرویس‌ها بر کارایی و مدیریت پروژه‌های نرم‌افزاری در سازمان‌های بزرگ: یک تحلیل چندمعیاره 121 131 FA mohammad bozorgi ccccc محمد بزرگی ولمی دانشجوی کارشناسی ارشد نرم افزار دانشگاه پیام نور واحد تهران شمال 2025 10 11 در دهه‌ی اخیر، معماری نرم‌افزار مبتنی بر میکروسرویس‌ها (Microservices Architecture) به‌عنوان رویکردی تحول‌آفرین در طراحی و پیاده‌سازی سامانه‌های نرم‌افزاری پیچیده مطرح شده است. سازمان‌های بزرگ که با چالش‌هایی چون مقیاس‌پذیری، پایداری، سرعت تحویل، و مدیریت تیم‌های توسعه گسترده مواجه‌اند، به‌تدریج از معماری‌های یکپارچه سنتی به معماری میکروسرویسی روی آورده‌اند. هدف این پژوهش، تحلیل چندمعیاره‌ی تأثیر این معماری بر کارایی و مدیریت پروژه‌های نرم‌افزاری در سازمان‌های بزرگ است. برای این منظور، ضمن بررسی ادبیات نظری و مدل‌های تصمیم‌گیری چندمعیاره مانند AHP و TOPSIS، ابعاد فنی، مدیریتی، سازمانی و اقتصادی مورد ارزیابی قرار گرفته‌اند. نتایج نشان می‌دهد که معماری میکروسرویس‌ها با افزایش چابکی توسعه، بهبود قابلیت نگهداری، استقلال تیم‌ها، و کاهش زمان تحویل، کارایی پروژه‌ها را به‌طور معناداری افزایش می‌دهد. با این حال، چالش‌هایی نظیر پیچیدگی مدیریت زیرساخت، هماهنگی سرویس‌ها و هزینه‌های بالای DevOps می‌تواند تأثیر منفی بر بهره‌وری کل داشته باشد. این مقاله با تأکید بر تحلیل چندمعیاره، چارچوبی برای تصمیم‌گیری راهبردی در پذیرش یا بهینه‌سازی معماری میکروسرویسی در سازمان‌های بزرگ پیشنهاد می‌کند. در دهه‌ی اخیر، معماری نرم‌افزار مبتنی بر میکروسرویس‌ها (Microservices Architecture) به‌عنوان رویکردی تحول‌آفرین در طراحی و پیاده‌سازی سامانه‌های نرم‌افزاری پیچیده مطرح شده است. سازمان‌های بزرگ که با چالش‌هایی چون مقیاس‌پذیری، پایداری، سرعت تحویل، و مدیریت تیم‌های توسعه گسترده مواجه‌اند، به‌تدریج از معماری‌های یکپارچه سنتی به معماری میکروسرویسی روی آورده‌اند. هدف این پژوهش، تحلیل چندمعیاره‌ی تأثیر این معماری بر کارایی و مدیریت پروژه‌های نرم‌افزاری در سازمان‌های بزرگ است. برای این منظور، ضمن بررسی ادبیات نظری و مدل‌های تصمیم‌گیری چندمعیاره مانند AHP و TOPSIS، ابعاد فنی، مدیریتی، سازمانی و اقتصادی مورد ارزیابی قرار گرفته‌اند. نتایج نشان می‌دهد که معماری میکروسرویس‌ها با افزایش چابکی توسعه، بهبود قابلیت نگهداری، استقلال تیم‌ها، و کاهش زمان تحویل، کارایی پروژه‌ها را به‌طور معناداری افزایش می‌دهد. با این حال، چالش‌هایی نظیر پیچیدگی مدیریت زیرساخت، هماهنگی سرویس‌ها و هزینه‌های بالای DevOps می‌تواند تأثیر منفی بر بهره‌وری کل داشته باشد. این مقاله با تأکید بر تحلیل چندمعیاره، چارچوبی برای تصمیم‌گیری راهبردی در پذیرش یا بهینه‌سازی معماری میکروسرویسی در سازمان‌های بزرگ پیشنهاد می‌کند. https://etsjr.ir/downloadfilepdf/19559